โรงเรียนจัดการตนเอง เมืองคง(คงคาวิทยา) ตอนที่ 1
 |
| บ้านต้นไม้ ห้องเรียนมีชีวิตแห่งการเรียนรู้ |
#อยู่ดีมีแฮง ไปกับ #กอนกวยซะเกดหลายครั้งหลายคราวที่ได้เดินทาง
ผมคิดว่ามันเป็นประสบการณ์อันท้าทายและงดงามเสมอ เพราะทำให้ได้พบเห็นเรื่องราว ได้พบเจอผู้คน ได้เรียนรู้สิ่งสิ่งรอบข้างใหม่ ๆ ร่วมกับชุมชนและผู้คนนั้น ๆ จึงได้เก็บเกี่ยวเรื่องราวระหว่างทางเหล่านั้น เพื่อเป็นบทเรียนและประยุกต์ใช้กับตัวเองและนำเสนอตามกาลและเวลาของมัน
.
ที่แห่งนี้ก็เช่นกัน โรงเรียนเมืองคง (คงคาวิทยา) อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ เป็นอีกสถานศึกษาที่จัดกระบวนการเรียนรู้ที่ผมได้เห็นแล้วค่อนข้างไม่เหมือนจากที่อื่นๆ และผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกท่านก็เข้าใจร่วมกันด้วยดี
.
สิ่งแรกที่ผมได้สัมผัส นั่นคือ โรงเรียนประถมแห่งนี้ทำให้ผม งง?
งงว่านักเรียนแต่ละห้องมีจำนวนมาก และมีครูประจำชั้นเรียนหลักอย่างน้อย 2 คน ซึ่งต่อมาผมได้คำตอบว่า ที่โรงเรียนแห่งนี้ไม่มีครูสอน แต่คนที่ผมเข้าใจว่าเป็นครูนั้น ที่นี่เขาเรียกกันว่า ผู้อำนวยการชั้นเรียน มีสองคน และมีนักศึกษาฝึกประสบการณ์ ซึ่งก็เรียกว่า ผู้ช่วยผู้อำนวยการชั้นเรียน
.
จะเรียกอะไรก็ตามแต่เนาะครับ สำหรับผมเอง นั่นคือ ทำให้ความงงของผมอยากหาคำตอบ ซึ่งตำแหน่งนั้น ๆ มันไม่ใช่เพียงแค่เปลี่ยนเพื่อความเท่แต่อย่างใด มันมีคำตอบของมันในตัว
.
ส่วนที่จะเล่าต่อจากนี้ ขอเริ่มด้วยชั้นระดับอนุบาล
.
อนุบาล 5-6 ขวบ ก็มีเป็นห้องเดียว ไม่มีการแบ่งเป็นห้อง 1 หรือห้อง 2 มีการจัดการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับวัยคล้าย ๆ กับที่อื่น ๆ แต่ที่มีแปลกคือ ผู้อำนวยการและผู้ช่วยผู้อำนวยการชั้นเรียนของระดับอนุบาล มีการทำงานกันเป็นทีม มีการแบ่งกลุ่มนักเรียนโดยคละชั้นและมีการจัดบัดดี้กันในการทำงานของเด็กนักเรียน และให้เด็กๆ ร่วมออกแบบในการคิดอยากทำอะไร ที่ไหน อย่างไร โดยมีการประชุมและดำเนินการจากผอ.และผช.ผอ.ชั้นเรียนอย่างใกล้คิด เสร็จกระบวนการแล้วก็มาให้เด็กๆออกแบบวาดภาพระบายศรีและนำเสนอเองด้วย
ซึ่งจากที่ได้สังเกตแล้ว อาจจะคล้ายกับที่อื่นหรือไม่นั้น ผมไม่อาจจะทราบได้ พยายามตั้งคำถามว่า เด็กเขาคิดได้ขนาดนั้นหรือว่าเขาจะไปที่ไหน ทำอะไร และเขาจะได้อะไรบ้างกับวัยขนาดนี้ แต่ทว่าสิ่งที่ผมได้สัมผัสนั้นทำให้ค่อนข้างอิ่มอกอิ่มใจ แอบยิ้มกับสิ่งที่ได้เรียนรู้ไปกับเด็ก ๆ
.
และมีสิ่งที่ประทับจากเด็กๆ วัยน้อยๆ นี้ อีกมากมาย เช่น มีน้องอนุบาลที่พูดแต่ภาษาอังกฤษใส่ผม น่าจะเป็นครั้งแรกให้รอบร่วมสิบปีที่ทำให้ผมได้สื่อสารภาษานี้ด้วย ทำให้ทึ่งกับผู้ปกครองที่ดูแลน้องมา ทั้งที่ผมพยายามสื่อสารกับน้องด้วยภาษาไทยและภาษาอีสานรวมถึงเยอด้วย แต่น้องไม่สนเลย กลับสื่อสารด้วยภาษาอังกฤษอย่างเดียว เอ๋ หรือว่าหน้าผมนี่มันบ่งบอกขนาดนั้นเชียวหรือ ซึ่งก็น่าชื่นชมผู้ปกครองเองที่ใส่ใจและคณะผู้อำนวยการและผู้ช่วยผู้อำนวยการชั้นเรียนทุกท่านครับ
.
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
30 มิถุนายน 2561
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น